آهنگ

چرا نمی میری-هیچکس

این آهنگ رو یه زمانی با یه مود عصبانی و خشمگینی گوش می کردم.خشمگین از محیطی که قرار گرفته بودم.موقعیتی که داشتم.بی عدالتی ها...

امروز بعد مدت ها گوشش کردم ولی با حس خنثی.یه زمانی حال اکثرمون خوب بود و اینجور آهنگایی ما رو به خودمون میاورد... مود الانم،مود پذیرشه.همه چیو میدونیم و پذیرفتیم.دیگه نیاز نیست کسی در گوشمون فریاد بزنه.با گوشت و پوست و استخون هر روز داریم همه چیو میبینیم و می شنویم.واقعا ذات آدمیزاد چیه که اینقدرررررر زیاد می تونه خودشو با محیط وفق بده؟

حس شما نسبت به این آهنگ چیه؟